2026 Dag 16 - dinsdag 27 januari - Da komp de Wout vs dankbaarheid

Dinsdag 27 januari, dag 16 - Da Komp de Wout vs. Dankbaarheid

Het weer: natte kou vandaag, en een soort van 'bijna-mist' die over het land leek te hangen. Gecombineerd met een vleugje wind de perfecte combinatie voor een 'lekker' koude dag, zo'n beetje middenin de Challenge.

Diederik had wederom 'ABBA' mee. Vandaag had dat op mij een soort surreele uitwerking: uitkleden in het donker, als het ware omarmd worden door de nat-koude atmosfeer - dit omlijst met vrolijke discoklanken van het illustere Zweedse viertal.

Het leek wel of de zee kouder was dan gisteren. Qua 'getalsmatige temperatuur' waarschijnlijk niet - maar gevoelsmatig zeker! Soms blijven we wel eens wat langer dan drie minuten, maar nu was het strak op tijd eruit. Om onduidelijke redenen hadden de meesten nu wel heel koude handen en voeteen, op het pijnlijke af. Maar goed, het is niet voor niets een Challenge.

Bij het theedrinken hadden we het over wat ons vandaag, of dezer dagen, bezighoudt. Altijd een mooie dagstart. Tot zover het zwemmen zelf... Maar er zat nog een staartje aan!

Diederik en ik fietsen terug over onze vaste route, dwars door Scheveningen. Tijdens het fietsen deelden we dat we allebei altijd uitkeken naar het moment van thuiskomen, aangezien handen en voeten koud blijven. Zelfs als we handschoenen en stevig schoeisel aanhebben, de wind blaast er dwars doorheen, lijkt het. Dus, hoe wij op de fiets zitten: gezellig, maar doorfietsen, want koud!

In die mindset weken we uit voor een auto, die ons in een smalle straat achterop kwam. Het bleek een politie-auto te zijn die ons tot stoppen maande. Het euvel: Diederik had zn achterlicht niet aan. Hij heeft weliswaar een ingebouwde lamp in zn fietshelm, maar die was niet aan.

Ik zag het een beetje aan: de drie (!) agenten die een soort mini-perimeter om Diederik heen maakten (nou niet bepaald met een allergevaarlijkste uitstraling, imho). Het was ca. 6:45 in de ochtend. Ik dacht: wat een ongelooflijke verspilling. Wordt de wereld hier nu beter van?!

Geef ff een waarschuwing, en we kunnen weer verder. Maar nee, ID moest gezocht, de bon was in aantocht, etc. En ondertussen was het ook nog t*f*skoud. De agenten probeerden ook nog vriendelijk contact te maken... Ik was er danig klaar mee - en ik was niet eens de beboete persoon.

Op de fiets verder kon ik nog wel een kleine 'omdenken' erop loslaten. Vanuit een Mindfulness cursus had ik iets geleerd over Dankbaarheid - dat je dat ook kan oefenen. Dus, here goes: ik ben dankbaar, dat ik plezier heb van mijn belastinggeld: politie op pad. Ik ben dankbaar dat de politie, ook op vroege tijdstippen en met guur weer, gewoon op pad is om hun werk te doen. Ik den dankbaar dat in ons land een interactie met de politie alleen maar wat ergernis oplevert. Er zijn plekken waar het ook anders kan aflopen! En ik ben dankbaar dat ik nu weet dat een achterlicht op je fiets verplicht is - een helm-licht is niet voldoende!

Dus, vervuld van dankbaarheid fietste ik naar huis! Nee, grapje. Dat niet. Maar de dankbaarheids-oefening maakt wel dat ik een stukje lichter fietste... Voor de rest: zoek maar eens op 'Da Komp de Wout' van de Haagse band 'De Kraaien'... Tot morgen!

Maarthala

Tuesday 27 January, Day 16 – Da Komp de Wout vs. Gratitude

The weather: a wet kind of cold today, with a sort of “almost-fog” hanging over the land. Combined with a hint of wind, it made for the perfect combo for a pleasantly chilly day, right in the middle of the Challenge.

Diederik brought “ABBA” again. Today it had a kind of surreal effect on me: undressing in the dark, being embraced—so to speak—by the wet-cold atmosphere, all set to the cheerful disco tones of the illustrious Swedish quartet.

It felt as if the sea was colder than yesterday. In terms of “actual temperature,” probably not—but it definitely felt that way! Sometimes we stay in a little longer than three minutes, but today it was strictly in and out on time. For unclear reasons, most of us had very cold hands and feet afterwards—painfully so. But hey, it’s a Challenge for a reason.

While drinking tea, we talked about what’s occupying our minds today, or these past days. Always a nice way to start the morning. So much for the swim itself… But there was a twist to the story!

Diederik and I were cycling back on our usual route, straight through Scheveningen. While riding, we shared how we both always look forward to getting home, because hands and feet just stay cold. Even with gloves and sturdy shoes, the wind seems to blow straight through them. So, how we sit on our bikes: cozy, sure—but keep going, because it’s cold!

With that mindset, we swerved aside for a car coming up behind us in a narrow street. It turned out to be a police car, instructing us to stop. The issue: Diederik didn’t have his rear light on. He does have a built‑in light in his bike helmet, but it wasn’t switched on.

I could see it coming: the three (!) officers forming a sort of mini‑perimeter around Diederik (not exactly exuding a “highly dangerous threat,” if you ask me). It was about 6:45 in the morning. I thought: what an unbelievable waste. Is the world really improving because of this?! Just give a quick warning and let us go. But no—ID had to be retrieved, the fine was on its way, etc. Meanwhile, it was also f***ing cold. The officers even tried to make friendly conversation… I was completely done with it—and I wasn’t even the one getting the ticket.

Back on the bikes, I managed a little reframing exercise. From a Mindfulness course I once learned about Gratitude—and that you can actually practice it. So here goes: I am grateful that I can enjoy the results of my tax money: police out on patrol. I am grateful that the police are out doing their job even at early hours and in harsh weather. I am grateful that in our country, an interaction with the police only results in some irritation—there are places where things can end very differently! And I’m grateful that I now know a rear light on your bike is mandatory—a helmet light isn’t enough!

So, filled with gratitude, I cycled home!No, just kidding. Definitely not. But the gratitude exercise did make my cycling a bit lighter…

For the rest: look up “Da Komp de Wout” by the Hague band “De Kraaien”… See you tomorrow!

Maarthala