2026 - Dag 23 - 3 februari - Slotoffensief?

Afgelopen zondag dacht ik: ah, nog maar 1 week te gaan. Nog maar 5 keer mijn wekker die om 5 uur 's ochtends afgaat. Het einde is in zicht. De gedachte dat het _makkelijk_ zou zijn, deze week. Vandaag bleek maar weer eens dat aannames doen niet altijd handig is, en dat elke dag er weer een is, uniek, in alle opzichten.

Bij vertrek bleek dat de buitenlucht net boven nul was, paar graden kouder dan gisteren, niets bijzonders. Op de fiets: een beetje wind, voelde wat kouder dan anders, tot zover alles ok. Verzamelen bij Hommersom, naar het strand lopen, just another day in paradise!

Maar dan! Op het strand realiseren dat de wind het toch wel heel erg koud maakt. En dat is dan nog met kleren aan! Weten wat er gaat komen - uitkleden, de koude wind voelen, de zee in, en daarna weer eruit! Aankleden in de kou, met gevoelloze vingers. Well. Dat allemaal beseffen, voordat we erin gaan.

Ik grap tegen de anderen dat we ook een leuk filmpje kunnen maken en net doen of we de zee in zijn geweest. En dat dan 'onder ons' houden. Maar we weten allemaal dat de Challenge de Challenge is. Het is wat het is. Dus, uitkleden, de zee in. We zingen onze liederen, en strak na drie minuten tellen we af.

Het aankleden gaat zoals verwacht, bijtende kou, met name in handen en voeten. Mijn vingers zijn gevoelloos en verkrampt. Mijn veters, daar begin ik niet eens aan. Ik krijg de rits van mijn jas niet dicht. Het zij zo, eerst maar naar de relatieve beschutting van Simonis, waar we onze thee gaan drinken…

Wat fijn was, was dat Diederik weer voor muziek zorgde. Dat zorgde toch voor een soort van comfort, of afleiding, bij het aankleden in de kou. We zijn wat minder spraakzaam dan anders. Als ik er zo'n beetje op reflecteer, dan denk ik: de Challenge heet niet voor niets zo. Het is eigenlijk nooit makkelijk. Maar toch is het te doen! Elke dag is er een, te nemen zoals die komt. Met de andere Vikings. En in de wetenschap dat de kou ook weer ophoudt. Benieuwd hoe het morgen gaat zijn!

Maarthalaa

2026 - Day 23 - Final Offensive?

Last Sunday I thought: ah, only one more week to go. Only five more times for my alarm to go off at 5 a.m. The end is in sight. The thought that this week would be _easy_. Today proved once again that making assumptions isn't always wise, and that every day is unique in every way.

Upon departure, the air outside was just above freezing, a few degrees colder than yesterday, nothing unusual. On the bike: a bit of wind, felt a bit colder than usual, so far so good. Meet at Hommersom, walk to the beach, just another day in paradise!

But then! On the beach, realizing that the wind is making it really, really cold. And that's with clothes on! Knowing what's coming—undressing, feeling the cold wind, into the sea, and then out again! Getting dressed in the cold, with numb fingers. Well. Realizing all that before we go in.

I joke with the others that we could also make a nice video and pretend we've been in the sea. And keep it between us. But we all know the Challenge is the Challenge. It is what it is. So, strip down, into the sea. We sing our songs, and after three minutes, we count down.

Getting dressed goes as expected: biting cold, especially in my hands and feet. My fingers are numb and cramped. My shoelaces, I won't even bother with that. I can't zip up my jacket. So be it, first to the relative shelter of Simonis, where we'll have our tea…

What was nice was that Diederik brought music again. That provided some comfort, or distraction, while getting dressed in the cold. We're a little less talkative than usual. When I reflect on it, I think: the Challenge isn't called that for nothing. It's never easy, really. But it's doable! Every day is a day, to be taken as it comes. With the other Vikings. And knowing that the cold will also stop. Curious what tomorrow will be like!

Maarthala