2026 Dag 5 - Waarom?

‘Maar, waarom?’. Het is nog vroeg. De verbaasde en verwarde gezichten van mijn vriendinnen vliegen door mijn gedachten terwijl ik in het donker de duinen op fiets. Dat was de reactie die ik kreeg toen ik gister vertelde dat we deze maand weer elke ochtend om 06:00 de zee in gaan.

_ Tja, waarom doen we dit? Waarom niet gewoon onder dat warme dekbed blijven? Het is een vraag die ik mezelf elke ochtend opnieuw moet beantwoorden. Stiekem had ik best wat langer willen slapen vandaag. En ik kijk, ook vandaag, weer niet uit naar de komende kou, pijn en rillingen.

De koude buitenlucht kruipt al voorzichtig door mijn mouwen, alsof hij me wil herinneren aan wat me straks te wachten staat. Achter me hoor ik in de stilte een andere fiets. ‘Goeiemorgen!’ klinkt een enthousiaste stem. Een bekende gestalte in een korte broek komt naast me fietsen. ‘Ha die Wim!’ antwoord ik. ‘Heb je goed geslapen?’ ‘Nou, niet al te best. Elke andere dag was ik misschien blijven liggen. Het is dat ik weet dat de groep gaat. De groepsdruk geeft net de extra push om niet een dagje over te slaan.’

Ja, die groepsdruk kwam ook ter sprake in het gesprek met mijn vriendinnen. ‘Wie heeft je hiertoe gedwongen dan?’ ‘Doen er veel bekenden mee, of doe je het alleen?’ Ook de andere gebruikelijke dingen werden gezegd: ‘ik zou dat echt niet kunnen’ en ‘maar iets anders doen is toch makkelijker?’.

Bij de Pier staat al een andere Viking op ons te wachten. Terwijl we elkaar gedag zeggen en de gebruikelijke foto’s voor het filmpje maken, wordt er geïnventariseerd of iedereen er zin in heeft en er klaar voor is.

Er klaar voor zijn... dit is de tweede keer dat ik mee doe aan deze challenge. Ook dit werd door mijn vriendinnen gevraagd: ‘went het een beetje?’. ‘Nee, wennen niet nee’, had ik geantwoord. ‘Je raakt in een soort routine, maar het wordt niet makkelijker.’

Op het strand gaan we in onze vertrouwde kring staan. Ik kijk met enige weerzin over mijn schouder naar het donkere water. Er staan sterren in de lucht, maar de wind is sterker dan gister. ‘Er staat meer stroming.’ wordt er opgemerkt. De rest van de groep richten ook hun blikken naar de zee. ‘Denk aan waarom we dit doen. Voor PAIS.’ klinkt het. Ik richt mijn blik weer terug op onze kring en glimlach.

Juist! PAIS, het goede doel van het jaar. En wat een goed doel is het! Voor mensen met langdurige klachten. Mensen die het misschien wel alleen moeten doen. Die geen keuze hebben. Waarbij het niet een kwestie is van het aankunnen, of iets anders kiezen omdat dat makkelijker is. Mensen voor wie het misschien nooit went.

Na 3 minuten in de zee, wordt er afgeteld. ‘Tien, negen, acht … drie, twee, één!’ We duiken tegelijk onder.

Nou, dat is ook weer klaar. Die drie minuten zijn dan toch zo weer voorbij. Terwijl de kou nog tintelt in mijn benen, blijft die gedachte spoken waarom we dit doen. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat iemand anders geen keus heeft. In gedachten ga ik terug naar het gesprek van gisteren: ‘voor het goede doel’ hoor ik mezelf vertellen tegen mijn vriendinnen. “Willen jullie meedoen of supporten?” vertelde ik mijn vriendinnen. “Kom een keer dippen. Of doneer. Het is kouder dan je denkt… maar ook veel gezelliger dan je verwacht.”

Day 3 - Why

But… why?” It’s still early. The surprised and confused faces of my friends flash through my mind as I cycle through the dunes in the dark. That was the reaction I got yesterday when I told them that this month we’re going into the sea every morning at 6:00 a.m. again.

So yes, why do we do this? Why not just stay under that warm duvet? It’s a question I have to answer for myself again every single morning. Secretly, I would have liked to sleep a little longer today. And once again, today, I’m not looking forward to the cold, the pain, and the shivering that’s coming.

The cold outdoor air is already cautiously creeping through my sleeves, as if it wants to remind me of what awaits me shortly. Behind me, in the silence, I hear another bike. “Good morning!” an enthusiastic voice calls out. A familiar figure in shorts cycles up beside me. “Hey Wim!” I reply. “Did you sleep well?” “Well, not really. On any other day I might have stayed in bed. But I know the group is going. The group pressure gives just that extra push not to skip a day.”

Yes, that group pressure also came up in the conversation with my friends. “Who forced you to do this, then?” “Are there lots of people you know doing it, or are you doing it alone?” And of course the other familiar comments were made too: “I really couldn’t do that,” and “but doing something else would be easier, right?”

By the Pier, another Viking is already waiting for us. As we greet each other and take the usual photos for the video, we check whether everyone is up for it and ready.

Being ready… this is the second time I’m taking part in this challenge. That, too, was something my friends asked about: “Do you get used to it at all?” “No, not really,” I had answered. “You get into a kind of routine, but it doesn’t get easier.”

On the beach, we stand in our familiar circle. I glance over my shoulder at the dark water with some reluctance. There are stars in the sky, but the wind is stronger than yesterday. “The current is stronger today” someone remarks. The rest of the group also turns their gaze toward the sea. “Remember why we’re doing this. For PAIS” someone calls out. I turn my gaze back to our circle and smile.

Right. PAIS — this year’s charity. And what a charity it is. For people with long-term symptoms. People who may have to face things alone. Who don’t have a choice. For whom it’s not a matter of whether they can handle it, or whether they can choose something else because it’s easier. People for whom it may never get easier. Never become routine.

After three minutes in the sea, the countdown begins. “Ten, nine, eight … three, two, one!” We dive under together.

And that’s it again. Those three minutes really do fly by. While the cold still tingles in my legs, the thought of why we do this keeps circling in my mind. Not because it’s easy, but because someone else has no choice. In my thoughts, I return to yesterday’s conversation. “For a good cause,” I hear myself telling my friends. “Will you join us or support us?” I asked them. “Come for a dip sometime. Or donate. It’s colder than you think… but also much more fun than you expect.”