2026 Dag 6 - Reflectie

Dertig Dagen in de Kou: Warmte Vinden in de Noordzee

Dertig dagen lang ontmoeten we elkaar op het ijskoude strand van de Noordzee. Het is de meeste ochtenden nog donker. De lucht bijt. Het water is meedogenloos koud. En toch komen we steeds weer terug.

Op papier klinkt het bijna belachelijk. Vrijwillig een warm bed verlaten op een uur waarop de wereld nog slaapt, met gevoelloze vingers lagen kleding aantrekken en vervolgens een bijna ijskoude zee instappen. In werkelijkheid is het een van de meest aardende ervaringen van mijn leven geworden. De zee is een spiegel geworden waarin ik mezelf zie, van binnen en van buiten, met mijn gebreken en mijn angsten.

Wat deze uitdaging bijzonder maakt is niet alleen de kou. Het zijn de mensen.

We hebben allemaal heel verschillende levens, die overdag in heel verschillende snelheden bewegen. Banen, verantwoordelijkheden, families, deadlines. Het leven is luid, druk en meedogenloos snel. De meeste dagen voelen als een waas van meldingen en verplichtingen. Maar in de vroege ochtend, samen aan zee, vertraagt alles.

Er is iets krachtigs aan samen komen opdagen, juist wanneer het moeilijk is. Niemand doet alsof dit makkelijk is. Vroeg opstaan is bruut. Het warme bed verlaten voelt bijna verkeerd. De duisternis buiten laat je twijfelen aan je gezond verstand. En de kou—scherp, direct, onmogelijk te negeren—vraagt je volledige aandacht.

Maar die gedeelde strijd schept een band.

Voor we het water ingaan is er gelach, omhelzingen, stille gesprekken en wederzijdse aanmoediging. Sommige ochtenden zijn gevuld met grappen, andere met stilte en slaperige glimlachen. Niemand hoeft iets uit te leggen. We weten allemaal waarom we er zijn, en dat is genoeg.

Wanneer je de Noordzee instapt, verandert de tijd. De kou stript alles terug naar het huidige moment. Er is geen ruimte voor de stress van gisteren of de to-do’s van vandaag. Je adem vertraagt. Je lichaam reageert. Seconden voelen langer, betekenisvoller. Je wordt intens bewust van het leven—van het water, de lucht, de mensen naast je die hetzelfde doormaken.

Samen dippen versterkt dat gevoel. Je staat niet alleen in het ongemak. Ja, je ziet alleen maar blije gezichten, mooi gezang en handen die elkaar vasthouden. En wanneer je eruit komt, is er een gedeeld gevoel van prestatie dat woorden niet volledig kunnen vangen. Een stille trots. Een collectief: “We hebben het (weer) gedaan”.

In een leven dat vaak voelt alsof het te snel gaat, dwingt dit ritueel je tot stilstand. Het maakt je opnieuw bewust van tijd—niet als iets dat je achterna jaagt, maar als iets dat je beleeft. Die paar minuten in de zee rekken zich uit en blijven bij je, lang nadat je bent opgedroogd en ieder zijn eigen weg gaat.

Binnen deze groep is een onuitputtelijke steun, subtiel maar constant. Het zit in de bemoedigende knikjes, het vragen hoe het gaat, het begrip wanneer iemand een moeilijkere ochtend heeft. Er is geen druk om te presteren of uit te leggen. Alleen aanwezigheid. Alleen verschijnen.

En de beloning? Die is enorm.

Na de kou komt de warmte—van binnen en van buiten. De rush van dopamine. De goede energie die je de rest van de dag met je meedraagt. Je hoofd voelt helderder. Je lichaam voelt wakker. Problemen lijken kleiner. Je hebt al iets moeilijks gedaan voordat de meeste mensen hun ogen überhaupt hebben geopend.

Maar voorbij de fysieke voordelen blijft vooral de herinnering aan de kleine dingen hangen. Vriendschap. Consistentie. Gedeelde momenten. In het donker staan met mensen die er vrijwillig zijn, net als jij. In een wereld die vaak gehaast en losgekoppeld voelt, brengt deze simpele daad van samenkomen alles weer in focus.

Dertig dagen koud water maakt je niet alleen sterker. Het vertraagt je. Het verbindt je opnieuw—met jezelf, met anderen, en met de tijd zelf.

En op de koudste plek denkbaar heb ik warmte gevonden.

Sagoana

2026 Day 6, Reflection

Thirty Days in the Cold: Finding Warmth in the North Sea

For thirty days straight, we meet at the very cold shores of the North Sea. It’s still dark most mornings. The air bites. The water is unforgivingly cold. And yet, we come back again and again.

On paper, it sounds borderline ridiculous. Voluntarily leaving a warm bed at an hour when the world is still asleep, pulling on layers with numb fingers, and stepping into near-freezing seawater. In reality, it has become one of the most grounding experiences of my life. The sea has become a mirror where I see myself in and out, with my flaws and my fears.

What makes this challenge special isn’t just the cold. It’s the people.

We all have very different lives, moving at very different speeds during the day. Jobs, responsibilities, families, deadlines. Life is loud, busy, and relentlessly fast. Most days feel like a blur of notifications and obligations. But in the early morning, standing together by the sea, everything slows down.

There’s something powerful about showing up together, especially when it’s hard. No one pretends this is easy. Waking up early is brutal. Leaving the comfort of a warm bed feels almost wrong. The darkness outside makes you question your sanity. And the cold—sharp, immediate, impossible to ignore—demands your full attention.

But that shared struggle creates a bond.

Before we enter the water, there’s laughter, hugs, quiet conversation, and mutual encouragement. Some mornings are filled with jokes, others with silence and sleepy smiles. Nobody needs to explain themselves. We all know why we’re there, and that’s enough.

When you step into the North Sea, time changes. The cold strips everything down to the present moment. There’s no room for yesterday’s stress or today’s to-do list. Your breath slows. Your body reacts. Seconds feel longer, more meaningful. You become intensely aware of being alive—of the water, the air, the people standing next to you, going through the same thing.

Dipping together amplifies that feeling. You’re not alone in the discomfort. Yes, all you see is happy faces, great singing and hands holding. And when you come out, there’s a shared sense of accomplishment that words don’t fully capture. A quiet pride. A collective “we did this (again)”.

In a life that often feels like it’s moving too fast, this ritual forces stillness. It makes you aware of time again—not as something you’re chasing, but something you’re experiencing. Those few minutes in the sea stretch out and linger with you long after you’ve dried off and gone your separate ways.

There’s an infinite support within this group, which is subtle but constant. It’s the nods of encouragement, the check-ins, the understanding when someone is having a tougher morning. There’s no pressure to perform or explain. Just presence. Just showing up.

And the reward? It’s massive.

After the cold comes the warmth—inside and out. The rush of dopamine. The good vibes that carry you through the rest of the day. Your mind feels clearer. Your body feels awake. Problems feel smaller. You’ve already done something hard before most people have even opened their eyes.

But beyond the physical benefits, it’s the reminder of the little things that stays with me. Friendship. Consistency. Shared moments. Standing in the dark with people who choose to be there, just like you. In a world that often feels rushed and disconnected, this simple act of coming together brings everything back into focus.

Thirty days in cold water doesn’t just toughen you up. It slows you down. It reconnects you—to yourself, to others, and to time itself.

And somehow, in the coldest place imaginable, I’ve found warmth.

Sagoana