2026 Dag 9 - doorbijten

Op de fiets vanochtend, een natte kou op weg naar de Pier… Paar graden boven nul zegt de thermometer, maar het voelt als vriezen.

Bij de Pier aangekomen wacht Martin op me, daarna voegen Diederik en Fleur zich ook bij ons. De initiële teleurstelling van ‘maar’ vier mensen buigen we om: laten we er iets moois van maken met de mensen die er vandaag wel bij zijn!

Op het strand aangekomen wacht ons een koude wind, die we in de rug hebben als we naar zee lopen, maar later nog een ‘staartje’ zal blijken te hebben.

In het water beginnen we zoals altijd met zingen. Ons Northsea Vikings lied, met vandaag als variant:

“We zijn de Northsea Vikings,

Wat hebben we gekregen?

Een hele mooie Challenge

Vandaag is dagje nummer negen!”

Na nog wat zang het water uit na drie minuten - met een koude wind vol op een nat hoofd is de beloning een brain-freeze van jewelste. Maar dat is onderdeel van de package… Dat we dit samen doen blijkt ook snel: waar ik gisteren alleen maar dacht dat ik mijn flesjes warm water was vergeten, was het vandaag echt het geval. Gelukkig mocht ik van Fleur een van haar flessen gebruiken… Sharing is caring, dank Flyr! :-)

Een gedeelde bespiegeling is dat het ‘hart’ van de Challenge nu wel begint: de kick van de start is eraf, en het einde is nog niet in zicht… Doorbijten dus, zo lijkt het. Mijn oplossing: taking it one day at a time -> dit is gewoon weer een dag om de zee in te gaan…

En dan na afloop samen theedrinken als mooie beloning en dagstart. Op naar dag nummer tien!

Maarthala

 Day 9, carrying on

On the bike this morning, a wet cold on the way to the Pier…A few degrees above zero according to the thermometer, but it feels like freezing.

When I arrive at the Pier, Martin is waiting for me, and shortly after, Diederik and Fleur join us as well. The initial disappointment of “only” four people is quickly turned around: let’s make something beautiful of it with the people who are here today!

When we reach the beach, a cold wind awaits us — at our backs as we walk towards the sea, but we would feel there was more to come.

In the water we start, as always, by singing.Our Northsea Vikings song, with today’s variation:

“We are the Northsea Vikings,What have we been given?A very lovely ChallengeToday is day number nine!”

After some more singing we get out of the water after three minutes — with a cold wind on a wet head, the reward is a massive brain freeze. But that’s part of the package…Doing this together becomes clear again quickly: where yesterday I thought I had forgotten my warm-water bottles, today I actually had. Thankfully Fleur let me use one of hers… Sharing is caring — thanks, Flyr! :-)

A shared reflection is that the real ‘heart’ of the Challenge starts now: the kick of the beginning has worn off, and the finish is nowhere in sight yet… So it seems like it’s time to grit our teeth.

My solution: taking it one day at a time → this is simply another day to get into the sea…

And then afterwards, drinking tea together as a reward and a lovely start to the day. On to day number ten!

Maarthala