2026 Dag 11

Dagje 11 en de rest gaat vanzelf

Het is donderdagochtend, dag 11 van de challenge. De routine begint erin te komen; je bioritme is aangepast, je wordt zelfs vóór de wekker wakker, je kleedt je in een paar minuten aan, je hebt je spullen zo gepakt want ze liggen of hangen te drogen op hun vaste plek, je weet de route naar de Pier op de minuut te timen.

Zo rijgen de dagen zich aaneen, rustig weer, weinig extremen. En ook de zee is kalm.

Maar ‘gelukkig’ leven we in een periode waarin de wereldpolitiek op zijn kop staat. Dus er is altijd wel wat te bespreken. En ook de samenstelling van de groep is altijd wel anders. Mensen die er de ene keer niet bij zijn, zijn er nu wel en brengen nieuwe inzichten en ervaringen van hun vorige dagen.

En ook de rustige zee is toch steeds weer anders, omdat het getij niet het ritme van de klok aanhoudt; om 6u is de zee altijd op een andere plek.

Ons lijflied, zelfde melodie, toch steeds weer een andere twist:

We zijn de Northsea Vikings

Het gaat bijna vanzelf

We zijn hier met zijn vijven

Op dagje nummer elf!

Ook deze veranderingen zijn routinematig te benaderen, er is namelijk toch een patroon te herkennen.

Vandaag nodigde de kalme zee uit om er lekker een stukje in te lopen (iets boven heuphoogte) zodat je comfortabel door je knieën kan en met je schouders onder water kon. Beetje deinen met de golven, liedje zingen, routine dus.

Maar de zee zou de zee niet zijn als ze een verrassing in petto had! Want niet iedere golf is dezelfde en ja hoor, daar was toch die ene golf, net even wat hoger dan de andere, sluipend op ons afkomend uit de duisternis en zijn hoogte pas verradend toen de witte schuimkraag zich begon te vormen. Ineens was het water niet meer op heuphoogte, maar op hoofd-hoogte. Over zo’n golf heenspringen gaat niet (te hoog) en zo’n golf weerstaan gaat ook niet (te sterk) dus er zit dan maar een ding op: de brainfreeze accepteren en in die golf duiken!

Ja, dat was verfrissend! Ineens waren de gezapigheid en routine verdwenen! Energieboost, adrenaline, wakker, we kunnen de dag weer aan!

Martinowski

Day 11 and the Rest Comes Naturally

It’s Thursday morning, day 11 of the challenge. The routine is starting to settle in; your biorhythm has adjusted, you even wake up before the alarm, you get dressed in a couple of minutes, your gear is packed in no time because it’s drying in its usual spot, and you know how to time the route to the Pier down to the minute. And so the days string together, calm weather, few extremes. And the sea is calm too.

But fortunately, we’re living in a time where global politics is upside down. So there’s always something to talk about. And the composition of the group is always changing. People who weren’t there last time are here now, bringing new insights and stories from previous days. And even the calm sea is never quite the same, because the tide doesn’t follow the rhythm of the clock; at 6 AM the water is always in a different place. Our anthem — same melody, yet always a twist:

We are the Northsea Vikings

It almost goes by itself

There’s five of us out here

On day number eleven

These changes can be approached like a routine too, because there is always some kind of pattern to be found.

Today the calm sea invited us to walk in a bit (just above hip height) so you could comfortably bend your knees and get your shoulders underwater. Gently rocking with the waves, singing our song — routine.

But the sea wouldn’t be the sea if she didn’t have a surprise in store! Because not every wave is the same and yes indeed, there it was: that one wave, just a bit higher than the others, sneaking up on us from the darkness, only revealing its height once the white foam crest started to form. Suddenly the water wasn’t at hip height anymore — but at head height.

You can’t jump over such a wave (too high) and you can’t stand your ground either (too strong) so there’s only one thing left to do: accept the brainfreeze and dive into the wave!

Yes, that was refreshing!

Suddenly the calm and routine were gone! Energy boost, adrenaline, awake — ready to take on the day!

Martinowski